Riesling uprawiany jest we wszystkich niemieckich regionach winiarskich i zajmuje ponad 21 tysięcy ha powierzchni uprawnej. Jest najlepszym reprezentantem niemieckiej kultury wina.

Historia

Wczesne rozpowszechnienie Rieslinga udowodnione pierwszymi wzmiankami pochodzącymi z XV wieku, wzrost winorośli, wielkość jagód, długi czas dojrzewania oraz mrozoodporność wskazują na jego pokrewieństwo z dzikimi odmianami winorośli. Najdłuższą tradycją Rieslinga mogą pochwalić się chyba winiarze z regionu Rheinhau oraz znad Mozeli; skąd pochodzą dokumenty datowane na lata 1435 bądź 1465. Wzmianki o rozpowszechnieniu Rieslinga na terenie dzisiejszej Hesji Nadreńskiej oraz Palatynatu pochodzą z końca XV i pierwszej połowy XVI wieku. Riesling należał nie tylko dziś, ale i w XVII i XVIII wieku do odmian rekomendowanych oficjalnie. Nieodgadnione pozostaje pochodzenie nazwy, która może pochodzić od różnych niemieckich wyrażeń jak: wczesne przekwitanie kwiatów winorośli, ostra kwasowość bądź tez rodzaj ciemnego drewna. Na świecie znany jest jako „Rheinriesling”, dla określenia rieslingów badeńskich można używać także zamiennie synonim „Klingelberger”. Nasz „Weißer Riesling“ nie ma nic wspólnego z odmianą Welschriesling, która miedzy innymi uprawiana jest w Austrii, Włoszech i w Słowenii.

Znaczenie

Riesling uprawiany jest we wszystkich niemieckich regionach winiarskich i zajmuje 21,2 tysięcy ha, co stanowi około 20 procent całkowitej powierzchni uprawy winorośli. Tym samym w ostatnim dwudziestoleciu powierzchnia uprawy Rieslinga zwiększyła się o 5 tysięcy ha i przed kilku laty zajął on znów pierwsze miejsce w rankingu najbardziej popularnych odmian, wyprzedzając odmianę Müller-Thurgau. Na ten wynik składają się powierzchnie winnic we wszystkich regionach winiarskich, ale jednak w różnym zakresie. W Rheingau uprawa Rieslinga zajmuje 2420 ha, co stanowi prawie 80% powierzchni uprawnej w tym regionie. Oprócz tego do najważniejszych producentów Rieslinga należą winnice nad Mozelą (5200 ha), w Palatynacie (5000 ha), Hesji Nadreńskiej (3200 ha), Wirtembergii (2100 ha), Badenii (1200 ha) a także w regionie Nahe (1000 ha). W jedenastu z trzynastu niemieckich regionów winiarskich Riesling zaliczany jest do odmian kategorii „Classic”.

Uprawa

Riesling jest odmianą powoli dojrzewającą, której charakterystycznym elementem jest owocowa kwasowość. Dlatego też można go uprawiać w regionach północnych, gdzie może w pełni dojrzeć w późnym jesiennym słońcu. Ma najwyższe wymagania co do położenia (energia), ale skromne wymagania glebowe. W zależności od miejsca (rodzaju podłoża i mikroklimatu) może dać zróżnicowane wina. Optymalne warunki dla Rieslinga znajdziemy na winnicach położonych na kumulujących ciepło kamienistych stokach usytuowanych wzdłuż dolin rzecznych.

Winifikacja i smak

Wybór Rieslingów jest bardzo szeroki i obejmuje wszystkie poziomy jakościowe oraz kierunki smakowe. Częściowo Rieslingi dojrzewają w tradycyjnych Barczak drewnianych. Obok nieskomplikowanych win na co dzień, mamy szeroki wybór win jakościowych z wyróżnikiem. Na wyższych szczeblach jakościowych częściej znajdziemy wina z zawartością cukru resztkowego bądź wina szlachetnie słodkie, jednak także wiele win jakościowych lub klasy Kabinett (szczególnie w północnych regionach winiarskich) charakteryzuje się delikatną słodyczą, która ma zrównoważyć wysoką kwasowość. „Typowy” Riesling ma barwę jasnożółtą, przechodzącą w zielonkawo-żółtą, nos zdominowany jest przez brzoskwinię lub jabłko, na podniebieniu czujemy rasową kwasowość. W przypadku Rieslingów uprawianych na glebach o podłożu łupkowym mówi się o mineralnej nucie, w niektórych winach możemy wyczuć zapach krzemienia, te pochodzące ze starszych winnic często zawierają interesującą nutę benzyny. Jego naturalna kwasowość stanowi dobry potencjał do produkcji wina musującego. I dlatego też u wielu producentów znajdziemy jakościowe wina musujące wyprodukowane w danej winnicy, tzw. Winzersekt. Szlachetne wina słodkie klasy Beerenauslese czy też Eiswein, czyli wina lodowe należą do najczęściej sprzedawanych niemieckich win także i na międzynarodowym rynku. Rieslingi należy pić najwcześniej rok o zbiorach, wiele z nich osiąga swoje optymalne stadium rozwoju dopiero po kilku latach. Czas przechowywania win o najlepszej jakości jest bez mała nieograniczony.

Jak smakuje najlepiej

Młode lekkie Rieslingi, w zależności od upodobań wytrawne, owocowe lub słodkie, to doskonałe wina letnie. Do posiłków lepiej nadają się dojrzałe Rieslingi, a te starsze wręcz przeżywają w towarzystwie potraw swoja drugą młodość.

Wytrawne oraz półwytrawne Rieslingi pasują szczególnie dobrze do lekkich dań, duszonych ryb morskich i słodkowodnych, gotowanego mięsa z jasnymi sosami oraz drobiu. Półwytrawne i słodkie Rieslingi klasy Spätlese dobrze harmonizują z białym serem. Owocowo słodkie wina klasy Spätlese oraz szlachetnie słodkie wina klasy Auslese są doskonałymi towarzyszami owocowych deserów. Starsze, dojrzałe, szlachetnie słodkie wina klasy Auslese i Beerenauslese to optymalne aperitify pasujące do wystawnych świątecznych posiłków.